Rafet ULUTÜRK
Dünyanın bütün düzeni bitmiş durumda.
Bunu artık saklamaya çalışan da yok, inkâr edebilen de.
Avrupa’dan hiç kimse umut beklemesin. Bir zamanlar akıl, refah ve hukuk merkezi diye anlatılan kıta bugün kendi iç çelişkileriyle boğuşuyor. Yaşlanan nüfus, çöken sosyal sistemler, kimlik krizleri ve vicdan yoksunluğu… Avrupa, tarihte başkalarına yakıştırdığı “hasta adam” sıfatının tam ortasında duruyor artık.
Amerika ise elleri kolları bağlanmış halde. Gücünü sadece söylemde sürdüren, sahada ise yönünü kaybetmiş bir imparatorluk görüntüsü veriyor. İçeride toplumsal fay hatları derinleşirken, dışarıda eski ağırlığını koruyamıyor. Güç var ama irade yok; teknoloji var ama ahlâk yok.
Dünyada ekonomi falan yok. Anlatılanların çoğu bir masaldan ibaret. Rakamlar şişirilmiş, piyasalar manipüle edilmiş, “büyüme” denilen şey sadece belli zümrelerin kasalarını dolduruyor. Sokaktaki insan için refah diye bir şey kalmadı. Küresel ekonomi denilen yapı, insanı merkeze almayan soğuk bir yalandan başka bir şey değil.
Şunu herkes iyi bilsin:
Bu kriz sadece para krizi değil. Bu bir vicdan krizi.
İşte tam bu noktada Türkiye farklı bir yerde duruyor. Türkiye, sadece bir devlet değil; bir vicdan medeniyetidir. Mazluma kapı açan, zulme itiraz eden, adaleti sadece kendi için değil herkes için isteyen bir duruştur bu. Gücünü tanktan, tüfekten değil; tarihinden, inancından ve insana bakışından alır.
Ve dünya bunu görmeye başladı.
Sessiz ama derin bir fark ediş bu.
Bugün düzen bitti deniliyorsa, bu yeni bir düzenin arandığını da gösterir. Eski ezberler çöktü, sahte kahramanlar tükendi. Bundan sonra ayakta kalacak olanlar; parayla değil, değerle konuşanlar olacak.
Türkiye’nin meselesi tam da budur:
İnsanı merkeze alan, adaleti temel alan, vicdanı pusula yapan bir medeniyet iddiası.
Dünya karanlığa giderken, ışık artık başka yerlerden yanıyor.
Ve o ışık, yüksek binalardan değil; sağlam duruşlardan yükseliyor.