Rafet ULUTÜRK
Bir toplumun en büyük zenginliği nedir diye sorulsa, çoğu kişi ekonomi der, kaynak der, coğrafya der. Oysa en büyük güç, halkın kendisidir. Ama bu gücün bir şartı vardır: Farkında olunması.
Çünkü halk gücünün farkında değilse, o güç başkalarının elinde bir araca dönüşür. Kullanılır, yönlendirilir, hatta istismar edilir… Üstelik çoğu zaman insanlar bunun farkına bile varmaz. Gün gelir, yıllar geçer, hayat zorlaşır, sorunlar büyür; ama değişen bir şey olmaz. Çünkü asıl güç yerinde duruyordur, sadece onu kullanan değişmemiştir.
İşte bu yüzden şu gerçeği açıkça söylemek gerekir:
Halkın en büyük gücü sandıktadır.
Sandık, sadece bir oy verme aracı değildir. Sandık, hesap sorma yeridir. Sandık, “yeter” deme yeridir. Sandık, halkın iradesini kimseye devretmediğini hatırlattığı yerdir. Ama sandığın gücü, ancak bilinçli kullanıldığında anlam kazanır.
Aksi halde sandık da bir alışkanlığa dönüşür. İnsanlar gider, oy verir, döner. Sonra yine aynı hayat, aynı sorunlar, aynı şikâyetler… Yıllar geçer ama sonuç değişmez. İşte tehlike tam da burada başlar. Çünkü bu durum, halkın gücünü kaybettiği anlamına gelmez; o gücü kullanmadığı anlamına gelir.
Bir toplum düşünün:
Seçimden seçime hatırlanıyor…
Sözler veriliyor…
Umutlar dağıtılıyor…
Ama seçim bittiğinde herkes kendi yoluna gidiyor.
Bu döngü kırılmadığı sürece hiçbir şey değişmez.
Halkın gücü sadece sayısında değildir, bilincindedir. Kalabalık olmak yetmez; neye, neden ve kime destek verdiğini bilmek gerekir. Sadece aidiyetle, sadece alışkanlıkla, sadece “bizden” diye verilen her destek, aslında gücün başkalarına devredilmesidir.
Oysa gerçek güç, sorgulayan halktır.
Gerçek güç, hesap soran halktır.
Gerçek güç, “beni temsil eden ne yaptı?” diye sorabilen halktır.
Eğer bu sorular sorulmazsa, aynı hikâye tekrar eder. İnsanlar yıllarca aynı sonuçları yaşar, ama nedenini konuşmaz. Ve en acısı, bu durum zamanla normalleşir. İşte o noktada halk sadece gücünü kaybetmez, o gücün varlığını da unutmaya başlar.
Bu yüzden bugün yapılması gereken şey çok basit ama çok önemlidir:
Halk kendi gücünü hatırlamalıdır.
Kimsenin lütfuna muhtaç olmadığını, kimsenin vazgeçilmez olmadığını, hiçbir gücün halkın iradesinden büyük olmadığını bilmelidir. Ve bunu sadece konuşarak değil, sandıkta göstererek yapmalıdır.
Çünkü sandık, bir toplumun aynasıdır.
Orada verilen her oy, geleceğe atılan bir imzadır.
Eğer insanlar aynı sonuçlardan şikâyet edip aynı tercihleri yapıyorsa, sorun sadece yönetenlerde değil, tercihlerin kendisinde de aranmalıdır. Bu yüzleşme zor olabilir ama gereklidir. Çünkü değişim, ancak bu farkındalıkla başlar.
Unutulmamalıdır ki:
Bir kez kandırılmak mümkündür.
Ama yıllarca aynı şekilde kandırılmak, artık bir tercihe dönüşür.
İşte bu yüzden “yeter” demek sadece bir söz değildir; bir duruştur. Ve o duruşun en güçlü ifadesi sandıktadır.
Halk gücünün farkına varmazsa, ömür boyu kullanılır.
Ama farkına vardığı gün, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz.