Gülten RAYİMOĞLU
Bazı ormanlar vardır…
Sessiz görünür.
Ama o sessizliğin içinde
binlerce hikâye saklıdır.
Deliorman gibi…
Ağaçların arasında rüzgâr eser,
yapraklar hışırdar…
Ama en çok da,
insanın içindeki ses duyulur.
Bugün Deliorman’dan,
o derin sessizliğin içinden
Çanakkale’ye bir ana sesi yükseliyor.
Bir Annenin Yüreği
Ben bir anneyim.
Ve Çanakkale’yi düşündüğümde
önce savaş gelmez aklıma…
Bir ev gelir.
Bir kapı.
Bir bekleyiş…
Ve o kapıdan içeri girmeyen bir evlat.
İşte en ağır olan budur.
Uzak Değil, Aynı Acı
Deliorman ile Çanakkale arasında
mesafe olabilir.
Ama bir annenin yüreğinde
mesafe yoktur.
Çanakkale’de toprağa düşen her genç,
sanki benim evladım gibi dokunur kalbime.
Çünkü evlat acısı,
her yerde aynıdır.
Bekleyişin Sonu Olmayan Yolları
Anneler bekler…
Kapıya bakar,
yoldan geçen her sese kulak verir,
her gün bir umutla uyanır.
Ama bazı yollar,
geri dönüş getirmez.
Çanakkale’de o yollar,
annelerin yüreğinde yarım kalmıştır.
Ormanın Bildiği Sessizlik
Deliorman çok şey bilir.
Söylenmeyeni,
gizlenen acıyı,
içte tutulan feryadı…
Çanakkale’nin hikâyesi de
işte böyle bir sessizliktir.
Yüksek sesle anlatılmaz…
Ama derinden hissedilir.
Bir Ananın Haykırışı
Bugün ben,
Deliorman’dan bir anne olarak sesleniyorum:
Çanakkale…
Sen sadece bir zafer değilsin.
Sen,
geri gelmeyen evlatların adısın.
bitmeyen bekleyişlerin ağırlığısın.
annelerin yüreğinde açılan derin bir yarasın.
Zaman Geçse de
Yıllar geçer…
Ağaçlar büyür,
mevsimler değişir.
Ama bir annenin acısı
değişmez.
Çanakkale’nin üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin,
o feryat hâlâ duyulur.
Son Söz: Bir Annenin Duası
Bugün ellerimi açıyorum…
Deliorman’dan Çanakkale’ye.
Orada yatan bütün evlatlar için:
Ruhları şad olsun.
Mekânları cennet olsun.
Ve bir anne olarak şunu söylüyorum:
Sizler sadece bir milletin değil,
bütün annelerin evladısınız.
Ve biz…
Sizi unutmayacağız.
Çünkü bazı feryatlar,
sessiz kalsa da
asla dinmez.